Ostatnia aktualizacja 09.04.2008
 
  Czym nie jest system Canopy
WiFi 802.11

Canopy pomimo pracy w pasmach uwolnionych (wolnych od opłat licencyjnych) takich jak 2,4 GHz i 5,4GHz jest całkowicie niekompatybilny z popularnym standardem WiFi 802.11. Za pomocą urządzeń pracujących w tym standardzie nie da się połączyć ze stacją bazową Canopy. Ponieważ Canopy używa zupełnie innego systemu transmisji, nie da się nawet za pomocą jakichkolwiek urządzeń 802.11 podsłuchiwać transmisji, nawet tych niezaszyfrowanych.
Urządzenia Canopy są również tak zaprojektowane aby w jak najmniejszym stopniu podlegały zakłóceniom przez urządzenia w standardzie 802.11. Przy zachowaniu odpowiedniej separacji kanałów wzajemna odległość 1,5m jest wystarczająca do zapewnienia poprawnej pracy dla Canopy. Ta właściwość systemu pozwala na wykorzystanie Canopy do budowy sieci szkieletowej obsługującej ogólnodostępne punkty korzystania z Internetu w technologii WiFi (tzw. hotspoty).


Sieć wewnątrz budynkowa

Canopy nie jest przeznaczone do pracy wewnątrz budynków, do tego celu stworzony został właśnie standard 802.11. Canopy zaprojektowane zostało wyłącznie do zastosowań zewnętrznych, a praca wewnątrz pomieszczeń może wręcz powodować zrywanie transmisji ponieważ urządzenia będą się automatycznie resetować co pewien czas traktując parametry pracy jako anormalne. Z tego powodu zalecamy także przeprowadzanie testów w naturalnym środowisku dla Canopy jakim jest otwarta przestrzeń.


Mobilność

Canopy to typowy system stacjonarny. Podział obsługiwanej strefy przez stację bazową Canopy na rozdzielne sektory nie preferuje stosowanie tego systemu do rozwiązań mobilnych. Co prawda ten sam moduł abonencki bez najmniejszych problemów będzie pracował w różnych sektorach, to jednak system nie zapewnia płynnego przełączania się modułu SM przy przemieszczaniu się między sektorami – taka funkcjonalność to domena standardów GSM i UMTS


Systemy dalekiego zasięgu

Canopy  nie służy do budowania systemu pokrywania dużych obszarów za pomocą centralnej stacji bazowej, tak jak np. WiMax, którego stacja bazowa pozwala obsłużyć obszar np. całego powiatu. Typowy promień zasięgu komórki to 3 km, a wbudowany w system synchronizacji bazujący na satelitach GPS pozwala umieszczać kolejne komórki sytemu w bezpośrednim sąsiedztwie i to z wykorzystaniem tych samych kanałów. Zastosowana technologia pozwala na „zagęszczanie” rozlokowania stacji bazowych przez uruchamianie kolejnych stacji pomiędzy już istniejącymi. Podobnie jak w standardach GSM i UMTS pozwala to na zwiększanie pojemności systemu.
Oczywiście taka konstrukcja systemu nie wyklucza stosowania modułów abonenckich SM wyposażonych w zwierciadło sferyczne pozwalając na pracę w odległości nawet 16 km od stacji bazowej, ale oczywiście takie rozwiązanie stosuje się w przypadkach kiedy abonent nie znajduje się w strefie zasięgu innych, bliższych  komórek
2005-10-25 00:23